ප්‍රේමාරික්ත වූ සිත් ඉඳිකඩුළු යලි, නොපනිනු මැන.

ඔබ ඔබමය.... මම මමමය....

මම ම , නොවැ මැරිල ඉන්නෙ, හුදකලා හීනෙක.

හිම කැටි සීතල , ගුලිකරන් මම

සුනාමිය නුඹ යලි එන්න...

ඉර ගලත් වැටිලා දඹ රනින් කල පිලිරුවක්ද නුඹ....

මේ සිත් මළුව තාමත් පියකරුයි....

අපිට, මොන "සකේ" ද බං.?

නමුත් දැන් මා අවදියෙන්ය...

මම දැන් රැඩිකල් පෙම්වතෙක්.....

මගේ සඳ නුඹ.....

වසන්තය නුඹ එන්න...

හෙට හිරු නැගෙන තුරාවට....

අප්පච්චී.........

Radee siti nuba......

Ammawarune.......

   

   

සමනල ගිර...

ඇය එනවලු නුඹ බලන්න

අවාරයේ ඇය ආවත්

දෙපස මල් පූදන්න..

කියන්න....පුංචි සමනලුන්ට

පාර කියන්න කියා ඈට...

කියන්න ඉර සේවයට

වඩින්න පෙරටත් වඩා කලියෙන් ..ලංකෘතව.

ඈ එන්නේ හිත් දෑල කෙලවර

මල් පූදන්නලු,

මං නැතුවම......

© සමීර යසංග

   

නුඹ මල
පිපී වැනුනි මා අභිමුව
දෑත නුදුරේම,
තුටු වුනි සැබැවින්ම
නෙලාගන්නට එය දෝතින්ම....

..........

හිනැහුනි මල,
කීවේය මෙලෙසින්
 "කෙලෙස මා නටුව පෙලම්ද? "
..............

වික්ෂිප්ත නොවුනි
මන්ද?
නටු අග රැඳෙන මල් ලොව නැති බව
දන්නා නිසා ....

  © සමීර යසංග.....